
Mijn zoon krijgt als sinds hij pakweg 1 jaar is, standaard een koekje bij de kassa van de plaatselijke supermarkt. Iets waar hij naar uitkijkt en boodschappen doen direct een stuk ‘gezelliger’ maakt.
Dit kleine koekje staat voor een kleuter namelijk gelijk aan een pot goud aan het einde van een (heule saaie en langdradige) regenboog. Het is voor hem wat wijn voor mij is. En ja, ik weiger het hem wel eens. Als hij na het boodschappen doen moet eten bijvoorbeeld. En ook wel eens omdat ik er van overtuigd ben dat hij er een beter kind van wordt als hij zo nu en dan eens ‘nee’ te horen zal krijgen. Gelukkig gaat dit meestal zonder problemen of driftbui aan het kassablok. Dikke prima zou je kunnen zeggen... of toch niet?
Lees verder op www.love2bemama.com
Geplaatst op 20 september 2016 door love2bemama