Waarom ben ik geen trotse papa?

"Ben ik een trotse vader?" is een vraag die ik me al een jaar lang afvraag. Waar ik mee worstel zelfs, want alle vaders om me heen lijken in de gloria te zijn met hun protegé.

Helse bevalling

Als de dag van gisteren kan ik me herinneren dat de verloskundige - op het moment dat ze met een toilet ontstopper (zo'n rode met een houten steel) mijn kind uit mijn vriendin scheurde- tegen me riep: "Kijken kijken kijken!" Geloof mij, op dat moment kon ik alleen maar denken: WTF Nee kijk hier, kijk naar mijn vriendin. De vrouw waar ik zoveel van hou. Kijk naar haar hoofd, naar haar ogen. De angstige blik dat ze na 6 uur persen deze pijn als "beloning' krijgt. Ik ben hier nodig! Dat kind komt zo wel! Zelfs achteraf vind ik het moeilijk om te begrijpen dat er mannen zijn met een videocamera, spat bril en hun kin op de schouder van de verloskundige. Hebben jullie dan niet door wat er met je vrouw gebeurt? Of miste ik de trots die je als aanstaande vader hebt? De trots die ervoor zorgt dat je juist op dat moment je vrouw even kan laten voor wat ze is, om te kijken naar Het Wonder.

DÃ t kind

Ook de weken daarna kan ik me herinneren dat ik samen met de hele familie/vrienden/kennissen/buren/compleet ombekende rond de wieg stond te kijken naar "dÃ t" kind. Dat het een verrijking was, het kind, het wonder. Hoe voelt dat nou, nu je vader bent? Oh wat zal je trots zijn. Jaaa, dacht ik. Op mijn vrouw! Dat zij alweer dacht aan de tweede ging er bij mij niet in. Hoe dan?!?

Lees verder op www.love2bemama.com

Geplaatst op 26 oktober 2015 door love2bemama