
Die realisatie is een pittige. Het moment dat je die doorhebt, is het lastig terugschakelen naar je oude mentaliteit waarin het leven jou overkomt. De plek waarin je anderen verantwoordelijk kunt stellen voor jouw pijn en geluk. Ik probeer het nog weleens, als ik de behoefte voel om gered te worden uit mijn eigen malaise. Een paar minuten kan ik dan waden in de ogenschijnlijke privilèges van het slachtofferschap. Totdat ik wakker schrik, mezelf van bovenaf aanschouw, dramatisch over de bankleuning gedrapeerd. En dan weet ik: dit is een keuze. Ik kan nu ook gewoon opstaan en aan het eten beginnen. Heel irritant.
Er zijn zware dagen, heus. Als ik me angstig voel, een lekke band heb, als ik me verantwoordelijk voel voor global warming en kinderarbeid, als ik onverwachts een hoge rekening binnenkrijg of me realiseer dat ik in een situatie voor mezelf moet opkomen. KAK! Maar hoe ik daarmee omga is geheel aan mij. Welke betekenis ik daaraan geef, bepaal ikzelf. Of ik mezelf aan het einde van de dag vertel dat alles tegenzit en dat ik niks waard ben. Of dat ik de aandacht leg op hoe ik mijn best doe om met een bepaalde uitdaging om te gaan. Onze best doen we namelijk altijd. Daar ben ik van overtuigd.
Lees verder op www.BedRock.nl
Geplaatst op 06 mei 2018 door BedRock