Runningtherapie. Van stressed naar relaxed!

De beleving door het brein van een klant...

Runningtherapie. Klinkt voor,sommigen als iets engs. Wat gebeurt er dan in je lijf? Hoe kan het dat je 3 breinen dan meer met elkaar samenwerken? En hoe voelt dat? Samen met een klant beschreven we dit proces, tijdens een sessie. Hoe je van stress naar relaxed,gaat. Wat er in je omgaat. En wat het zo de moeite waard maakt!

Het begin
"De stress giert door mijn lijf. Loslaten is het credo. Maar hoe?,Onmacht. Over onterechte bejegeningen. Onaffe discussies. Geen gelijk kunnen,krijgen. Geen erkenning krijgen. Wat doorklinkt in alle aspecten van mijn leven. Wat zich samenbalt in mijn hele lijf. Bah.

Het piekerbrein loopt nog over...,(1^e brein)
En dan nu een moment hebben om te lopen. Wat doe je dan? Liever gewoon,even niks. Erin verzanden. Zwelgen. Op de bank. Frustratie weg-eten met chocola,en thee, RTL Boulevard. Daarna rode wijn met chips, nog een glas. Nog een. Dan,nog net zo gefrustreerd naar bed gaan om daarna nog uren wakker te liggen.

Ik ken het. Ik wil dat niet meer. De cirkel moet doorbroken worden. De,drempel om te lopen kom ik over door te weten wat het lopen met me doet. Afijn,,schoenen aan, kleren aan, in de automatische piloot. Rijden naar de Berlage,brug. En dan net voor je begint weer zo'n irritant telefoontje. Nee, ik moet nu,echt gaan lopen. Aahhh. De coach alias "runningtherapeut' achter me aan.

Het emotionele brein gaat "aan' (2^e brein)
Het eerste kwartier is het lastigst. Het is koud. Te koud. Mijn spieren,voelen pijnlijk. Ik krijg te weinig adem. Waarom doe ik dit. Eerst links langs,de Amstel. Links lopen is toch altijd veiliger? Dan zie je verkeer tijdig op je,afkomen. Geïrriteerde blikken. Auto's, fietsers die in de weg zitten. Dan maar,rechts lopen. Een scooter die te dicht bij komt. Rotscooter! Daar heb ik zelf,ook ooit op gezeten. Waarom eigenlijk. Uitlaatgassen, gatver. Knie die weer,pijn doet. Hamstring die ik voel. Ik had ook moeten rekken. En die verdomde,discussie ook. Emotie welt op. Ja dat komt nu niet goed uit.

Ik moet langzamer lopen. Daar gaat het om. Geen tijd, geen wedstrijd. Het,volgende kwartier is anders. Nog niet erg goed maar het valt me op dat het zonlicht,zo mooi op dat huis valt waar ik voorbij ren. En wat is het hier landerig.,Schapen, groen. Eenden die precies op 4 opeenvolgende paaltjes zitten. Knap.,Wat zouden die beestjes nu denken? Ik wou dat ik net als hen een paar,hersencellen minder had. Hoefde ik me ook alleen maar druk te maken over hoe ik,op een paaltje zat. Ik ben moe. Een half uur rennen is ook goed genoeg, ik kan,zo terug, dan ben ik klaar. De pijn in mijn hamstring trekt weg. Wat,vervelend eigenlijk die discussie. Zou het deels ook aan mijzelf liggen?

... En het reptielenbrein (3^e,brein). Alles nu synchroon!
Een halfuur zit erop. Ik kan nu best doorgaan. Wat maakt het uit. Nu,heb ik de tijd. En kijk, het weer knapt op. Zo'n acht jaar geleden roeiden we,altijd tot het kalfje. Soms ook tot De Naald. En nu ren ik er voorbij. Waarom,zou ik me zo druk maken eigenlijk. Dat kost zoveel energie. Energie die ik ook,kan gebruiken om dit soort dingen te doen. Ik HOEF me eigenlijk niet druk te,maken. Even een foto maken. Of een selfie? Kan best. Lees verder.

,
,

Geplaatst op 24 oktober 2015 door vitaalklaar