Psychologische factoren van blessures

In september van 2015 ben ik begonnen met hardlopen. Daarvoor had ik al wel eens hard gelopen, ik deed dat dan af en toe en nooit met een doel behalve mijn conditie op peil houden. In september werd ik serieus, ik had mijn zinnen erop gezet een goede hardloopster te worden. En, natuurlijk, had ik vrij snel een blessure te pakken: de runners knee. Toen ik ging nadenken over hoe dat kwam ben ik begonnen bij wat ik heb gezien bij sporters die ik zelf heb begeleid als coach of sportpsycholoog. Ook dook ik de literatuur weer in. Er zitten namelijk wel degelijk psychologische factoren in het ontstaan en al dan niet genezen van een blessure.

Je zou blessuregevoelig kunnen zijn als...

- ... je hele ambitieuze doelen stelt. Waarom? Dit heeft eigenlijk ook met het bovenstaande te maken, maar hier is de reden dat je zo graag beter wil worden dat je niet luistert als je lichaam aangeeft dat het te snel gaat. Wat dan wel? Als je je doelen hebt opgeschreven, vraag iemand in je omgeving die veel loopervaring heeft ze met je door te nemen. Stel zo nodig je doelen bij.

- ... je hard voor jezelf kan zijn en vindt dat je niet moet zeuren. Hier hoort ook bij denken dat je dit toch wel moet kunnen. Waarom? Als je jezelf vaak pusht om door te gaan, zul je de eerste tekenen van een blessure vaak niet serieus nemen totdat ze zo erg zijn dat je er niet omheen kan. Wat dan wel? Allereerst: erken dat je zo in elkaar zit. Maak met jezelf afspraken over wanneer je stopt met een training en wanneer je doorzet. Beslis dit niet in de training zelf.

Lees verder op www.eatrunlove.nl

Geplaatst op 11 maart 2016 door eatrunlove