
De wereld staat in brand. Wanneer ik deze ochtend wakker word en stukje bij beetje het drama in Parijs tot me neem, probeer ik mijn emoties te kanaliseren.
Wat doet dit pijn. Ik voel het in m'n buik, in m'n hart, in m'n hoofd. Dit komt dichtbij. En ja dat maakt het nog beangstigender dan het al was. Ik heb het weggedrukt en steeds geprobeerd een plekje te geven in één van de laatjes van mijn gevoel. Om heel gecontroleerd zo nu en dan dat laatje te openen en te verwerken wat er op dit moment zich in de wereld afspeelt. Bijvoorbeeld wanneer iemand aan mij vraagt of ik het niet eng vind om steeds maar weer een vliegtuig in te stappen of op een markt te lopen in tel Aviv of Bangkok. Zéker als moeder zijnde. Steeds heb ik het weggewuifd met een "ja, maar anders kan je niks meer doen" en "Ik laat me niet gek maken". En dan is het ineens vandaag....
Ik wil het leven leven en alles wat deze wereld mij en mijn geliefden te bieden heeft in me opnemen. Ik wil genieten en leren en groeien en ervaren. Als vrouw, als vriendin, als moeder. En dat alles wil ik in een veilige omgeving. En die is nu volledig zoek. Voor mezelf vind ik het al zo moeilijk om dit te beseffen, maar als moeder voel ik me nu totaal ten einde raad. Het leven lijkt een Russische roulette geworden waarin je alleen nog maar kan hopen dat je niet op de verkeerde plek op de verkeerde tijd bent.
Lees verder op www.love2bemama.nl
,
Geplaatst op 14 november 2015 door love2bemama