Mijn eerste keer

Mijn eerste keer

Ok. Dus je hebt de eerste stappen richting het krachthonk gemaakt. Als dame zijnde. Sorry heren, maar ik ga er even vanuit dat jullie die stappen al hadden gemaakt. Of je - als heuse bro - ook precies weet wÃ¡t je aan het doen bent is wat anders, daar zal ik later nog een keer op in gaan.

Maar wat nu?

Ik moest denken aan mijn voorzichtige eerste passen richting het blinkende ijzer. Ik was klaar met de groepslessen (ladies, Bodypump, BodyCombat, Body-you-name-it is nÃet hetzelfde als zware krachttraining. Kayla Itsdinges óók niet) en wilde meer doen. Ik had een paar plaatjes gezien van goedgevormde fitte vrouwen (mét zichtbare biceps en buikspieren natuurlijk) en ik wilde dat ook. Ik wilde dat plaatje worden. Inclusief motiverende tekst er doorheen natuurlijk, en ik wist dat ik dat niet ging bereiken met drie groepslessen per week.

De stap van een lesje BodyCombat naar het optillen van een halter lijkt misschien klein, maar eenmaal met het ijzer in handen sloeg de twijfel toe. Want wÃ¡t moest ik daar in hemelsnaam mee doen? Hoe werken al die apparaten en hoe zorg ik er voor dat ik niets kapot maak. Plus, hoe maakte ik me zo onzichtbaar mogelijk tussen de kreunende en steunende mannen (what's up with that trouwens?) in tanktops met een dieper decolleté dan de mijne op een zaterdagavond.

Ik besefte al snel dat dat dus niet ging. Ik kon moeilijk iedere keer in een hoekje van de sportschool gaan staan, omringd door een aantal dumbells en twee grote vraagtekens boven m'n hoofd. Dumbelltjes waren het toen nog overigens. Je moet ergens beginnen. Nope, als ik wilde leren, dan moest ik goed opletten. Dus stond ik vaak, als een heuse creeper, te staren naar de mannen in het krachthonk. Wat zij kunnen, kan ik ook bedacht ik me niet veel later, en beter. Toonde meteen het groeiende zelfvertrouwen, nu ik eenmaal m'n zinnen op het ijzer had gezet.

Ook vroeg ik mijn gym om een schema. Nu ben ik het tegenwoordig niet meer zo vaak eens met hoe deze schema's in elkaar steken (het is vaak vrij algemeen), maar toen vond ik het prima. Ik was mega blij met een stukje houvast, en al tilde ik nog geen tien kilo de lucht in, ik was in ieder geval bezig met wat ik leuk vond. Gratis tip: vraag een schema en begin. Vandaag nog.

Zit er een moraal in dit verhaal? Nee, niet echt, behalve dat ik - nog steeds - méér vrouwen in het krachthonk wil zien. Ik zou het zo tof vinden als jij ook met eigen ogen ziet wat je aankunt. En dat is zo veel meer dan je denkt. Tuurlijk, om me heen trainen wel een aantal vrouwen, maar ik zie nog steeds te veel roze dumbelltjes, 30-day-abchallenges en hippe schuine lunges-met-sprongetje-tussendoor. Niet doen. Ja of wel, maar óók een die hard legday. Squatten met je eigen lichaamsgewicht. Shoulderpresses waarbij de tranen je in de ogen springen bij de laatste herhaling en een deadlift PR zetten. Iedere week.

DÃ¡t is mijn manier van trainen. Daar komen die biceps vandaan en daarmee bouw ik boulder shoulders en killer quads. Daar komt geen Ab-challenge bij kijken. Inmiddels sta ik iedere dag met het ijzer in m'n handen en weet ik heel goed wat ik moet doen en vooral, waar ik heen wil. Op naar dat meisje op die plaatjes. Mét motiverende tekst er doorheen.

Groetjes, Anne

- advertorial -

Geplaatst op 06 juli 2015 door bodyenfitshop