Mama, de "adrenaline-seeker': verantwoord?

Bungeejumpen, skydiven, bergbeklimmen, parachutespringen; zomaar een aantal punten die ik al heb gedaan of nog op mijn bucketlist heb staan. De spanning in de dagen voorafgaand aan de activiteit, de adrenaline die door mijn lichaam raast tijdens de activiteit, de extase naderhand; heerlijk vind ik het! Maar is het wel verantwoord als moeder?

Kan dit als moeder nog wel?

Nu ik een kindje heb, merk ik dat ik iets terughoudender ben geworden in het opzoeken van dit soort extreme activiteiten. Het lijkt me allemaal heel gaaf om te doen, maar wat als het fout gaat? Bij extreme activiteiten en sporten gaat het over het algemeen dan ook goed fout, zeg maar. En dan laat ik een klein meisje en vriend achter. Dat is het lang niet waard natuurlijk. Maar toch blijft aantrekkingskracht naar "gevaarlijke' avonturen.

Geen stimulans

Mijn vriend is helemaal geen adrenaline-seeker, dus wat dat betreft word ik ook niet erg gestimuleerd. Hij snapt niks van mensen die vrijwillig uit een vliegtuig springen. Als ik hem vertel dat ik graag nog eens wil parachutespringen zegt hij; "Oh ja leuk, gisteren is er weer 1 dood neer gevallen las ik in de krant." Niet echt een aanmoedigende partij dus. Maar ik heb wél een bepaalde drang om extreme activiteiten op te zoeken. Ik hou ervan om over mijn eigen angsten en grenzen te stappen.

Lees verder op www.love2bemama.com

Geplaatst op 28 september 2015 door love2bemama