Mag papa huilen?

Een vraag die me al een tijdje bezig houdt is: Mag papa huilen?. Wat pikt je kind ervan op als je je tranen rijkelijk laat stromen? Leert dit hem dat emoties goed zijn en geuit mogen worden of leert hij hierdoor zijn emoties een plaats te geven? Of moet je -en dan zeker als vader- juist je best doen er niet aan toe te geven?

Huilen is een keuze

"Mag papa huilen?" is misschien een rare vraag als je niet kan controleren of je huilt of niet. Maar voor mij, na 32 jaar oefenen, kan ik het prima controleren. Bijvoorbeeld bij de tranentrekkende film: "Marley and me'. Daarbij had ik prima op de grond kunnen liggen in de foetus houding. Met mijn duim in mijn mond gekrijst als een meisje van 6 die haar kleine teen had gestoten. Maar ik kies ervoor, op het moment dat ik het brok in mijn keel voel, even naast de tv te kijken. Ik zeg tegen mezelf: "Als je nu gaat huilen ben je lelijk!" en ik vraag me af wat we morgen gaan eten. Naast mij laat mijn vriendin de tranen rijkelijk vloeien. Ik sla een arm om haar heen en laat merken dat ze best tegen me aan mag kruipen.

Gelukkig heb ik in mijn leven nog weinig ervaring met echt verdriet. Ik heb mijn ouders nog. Al mijn vrienden en familie, zelfs mijn glas-etende Beagle huppelt nog vrolijk rond. Mocht er iemand wegvallen weet ik niet hoe "makkelijk' ik mijn tranen in kan houden. Laat ik mij gaan als een gesluierde vrouw in het Midden-Oosten op het acht uur journaal, of loop ik even weg?

Lees verder op www.love2bemama.com

Geplaatst op 26 november 2015 door love2bemama