Mag ik je wat vragen?

Lieve bijna-mama,

Mag ik je wat vragen? Vanmorgen zag ik je voorbijlopen. Of het leek eigenlijk meer op waggelen of sloffen, want echt licht was je tred niet. Ik meende mezelf in jou te herkennen. Want ondanks dat je er prachtig uitziet met je dikke buik, en je volle bos haar, staan je ogen dof en lijkt je gimlach niet echt. Hoe gaat het echt met je?

Ik hou van mijn kinderen tot aan de maan en lucht en de sterren, en weer terug, laat dat duidelijk zijn. Voor geen goud had ik ook maar een seconde willen missen van hun nog maar korte leventjes tot nu toe, en ondanks de hectiek en de heftige fases, knijp ik me in mijn handjes dat ik het voorrecht heb dit allemaal te mogen meemaken. Alleen... Dat gevoel begon bij mij pas toen mijn oudste in mijn armen werd gelegd. Alsof een hoge golf van emoties, maar vooral het besef dat dit klopt, over je heen tuimelt en je omver zwiept. Alsof het nooit anders is geweest, dat gevoel. Alleen, dat was het wel, anders. Want zwanger zijn vond ik namelijk vreselijk. Laten we zeggen, zwanger zijn is niet echt mijn ding. Eerlijk gezegd, voelde het voor mij aan als een noodzakelijk kwaad, om iets heel moois te bereiken. En hoe mooi dat moois wel niet was, wist ik aanvankelijk natuurlijk niet, en dat maakte het extra pittig. Dat extra pittige, dat meen ik ook bij jou te zien.

Lees verder op www.love2bemama.com

Geplaatst op 16 september 2015 door love2bemama