Loslaten blijft lastig

Ik heb hier al eens eerder over geschreven. Loslaten. Wat ik als moeder geleerd heb is loslaten. Ik heb toen ik net moeder was heel veel moeite gehad met het loslaten. Mijn kleine meisje dat totaal afhankelijk van mij was kon ik toch niet "zomaar' bij iemand anders achterlaten. Zo heb ik de eerste dagen kinderdagverblijf ieder uur gebeld of alles wel goed ging. Als ze die ene dag bij oma was belde ik ook regelmatig of ze goed geslapen had, genoeg gedronken had en wel geplast en gepoept had. Net of ze al die dingen bij een ander niet zou doen. En ja, ook papa moest eraan geloven en mijn telefoontjes en smsjes beantwoorden. Het liefst met foto's en filmpjes.

Mama was het probleem

Het had niks met papa, oma of de lieve leidsters van het kinderdagverblijf te maken. Het lag aan mij. Ik had en heb er alle vertrouwen in dat iedereen die voor mijn kinderen zorgt dit liefdevol doet en goed voor ze zorgt. Maar dit kleine meisje had bijna negen maanden in mijn buik gezeten. Negen maanden lang werd zij groot door wat ze van mij kreeg. Al bij de geboorte moest ik haar loslaten. De navelstreng werd doorgeknipt. Nu zou ze niet meer alleen van mijn afhankelijk zijn, maar ook van papa en alle andere mensen om haar heen. Gelukkig gaf ik borstvoeding en hoefde ik dit pas na vijf maanden los te laten.

Zelf doen!

En het loslaten gaat maar door; ze doet steeds meer zelf, de eerste keer peuterspeelzaal, uit logeren, naar de basisschool, bij kindjes uit de klas spelen, zwemles en ga zo maar door. Ik merk toch iedere keer dat ik het lastig vind. Het is prachtig om te zien hoe mijn meisje zich ontwikkelt en overal haar eigen weg in probeert te vinden. En we geven haar ook alle ruimte om nieuwsgierig te zijn en de "wereld te ontdekken'. Mijn moederhart vult zich met liefde en trots maar tegelijkertijd doet het ook een beetje pijn.

Bij de tweede gaat het iets makkelijker...

Zoals ik het nu opschrijf komt het misschien heel dramatisch over. Zo is het niet. Ik heb er echt geen slapeloze nachten van. De ene keer gaat het loslaten beter dan de andere keer. Het verschilt per situatie. Ik merk bij haar zusje dat het allemaal iets makkelijker gaat. Ik vind het loslaten nog steeds een dingetje, maar het gaat me beter af. Ik heb het allemaal al een keer moeten doen. En ik weet dat het allemaal goed is gekomen. En daarom doet het minder "pijn'. Maar het blijft lastig. Wat ik bij haar zusje vooral heb is het gevoel van: "Oh jee, dit ga ik nooit meer mee maken!'. Dat is ook loslaten, maar op een andere manier.

Lees verder op www.love2bemama.com

Geplaatst op 25 juni 2015 door love2bemama