Ik ben niet gek, ik ben gewoon in de war

Ik weet niet of het komt doordat ik 30 ben geworden, doordat mensen vragen of ik wel tijd heb voor mijn blog terwijl ik ook fulltime werk, dat ik commentaar krijg dat ik steeds minder doe met hardlopen of doordat iedereen in mijn omgeving kinderen krijgt. Maar ik voel druk, druk om keuzes te maken. Om te bepalen welke koers ik wil varen, maar ook hoe ik mezelf wil ontwikkelen. Naast dat ik dagelijks mezelf in de spiegel bekijk, interessante gesprekken voer met mijn ouders, vriend en vriendinnen (diezelfde mensen vragen zich overigens ook heel vaak af of het wel goed met me gaat en of ik niet teveel hooi op mijn vork neem), heb ik ook nog eens duizenden lezers (jullie!) die allemaal wel een mening klaar hebben. Ik moet jullie tevreden houden want anders komen jullie niet terug en ik moet me verantwoorden voor wat ik doe. Tenminste, dat voelt zo. Want ik moet natuurlijk helemaal niks. Ik merk dat ik in een spagaat sta, dat ik niet weet wat ik moet doen. Ik wil mijn hart volgen zonder jullie teleur te stellen. Natuurlijk zegt iedereen dat ik moet doen wat ik wil, omdat het mijn leven is, mijn bedrijfje en mijn passie, maar het lukt me niet om de gedachte dat jullie niet blij zijn los te laten. Alles wat ik doe, doe ik namelijk ook voor jullie.

De druk om keuzes te maken

Veel van jullie zullen waarschijnlijk denken; “Mens, wat klets je nou”, anderen zullen het gevoel van druk wellicht herkennen. Op werk, door social media of in de sportschool. Dagelijks zijn er talloze momenten dat je onder druk kunt komen te staan. De laatste weken werd ik een beetje gek van mezelf, ik sprak er over met diverse mensen en het idee om met een coach te praten kwam ter sprake. Dat wuifde ik ook direct weer weg, want doei dat heb ik toch helemaal niet nodig? Tot ik werd benaderd door GORTcoaching, een beter moment hadden ze niet kunnen uitkiezen dus ik besloot in het diepe te springen en met een coach te praten. Niet omdat ik zo’n enorm groot probleem heb, maar omdat ik het fijn vind om over mijn ontwikkeling en keuzes te praten. Dat betekende ook dat er een nog grotere spiegel voorgehouden zou worden en dat vond ik stiekem best eng.

Lees verder op www.eatrunlove.nl

Geplaatst op 16 november 2016 door eatrunlove