
Ik open Instagram en het eerste wat ik zie zijn blije gezichten, hardloop PR's, het ene zware gewicht na het andere, dubbelgevouwen lichamen en natuurlijk healthy food. Alleen maar fitte girls in mijn timeline, met hier en daar een "doe maar lekker normaal" post. Ik heb de neiging om Instagram weer te sluiten en toch scrol ik door. Voor ik het weet ben ik een uur verder en kan ik alleen maar denken aan het feit dat ik niet eens in de buurt kom van al die afgetrainde fitgirls op mijn scherm.
Streng spreek ik mezelf toe, want ik volg "maar" 1100 mensen. Hiervan is denk ik 75% vrouw is, woont de helft in het buitenland en heeft een kwart maling aan wat hij of zij plaatst. Het is allemaal dus niet zo erg, want dit is helemaal geen weerspiegeling van hoe de werkelijkheid is. Ik weet ook wel dat het aantal Instagram gebruikers in Nederland relatief laag is en het merendeel zelfs helemaal niet bezig is met hoe ze eruit zien.
Het handje fitte girls waar ik het over heb, staat uren voor de spiegel, in het juiste licht, wanneer ze net uit bed komen en naar het toilet zijn geweest, met een zongebruinde huid en in de perfecte outfit. Vijftig foto's gaan er vooraf aan de foto die online komt en de komende maanden teren ze nog op die ene ochtend dat alles perfect was.
Laten we eerlijk zijn, ik heb ook het stempel fitblogger op mijn hoofd gedrukt, dat weet ik best. En ik wil geen enkele fitgirl afvallen want het zijn stuk voor stuk lieve en superknappe meiden, en toch steekt het me. Waarom lukt het mij niet om die perfecte foto te krijgen? En misschien nog wel een belangrijker vraag: wil ik wel zo'n perfecte foto maken? Wil ik wel mee doen aan deze social mediagekte?
Oké, ik ben misschien niet zo überfit als die zongebruinde, Australische fitgirls, maar ik mag zeker niet klagen. Het trainen gaat goed, ik word steeds sterker en ik zit lekker in mijn vel. Waarom laat ik me dan toch afleiden door alles wat er gebeurt op Instagram?
Lees verder op www.eatrunlove.nl
Geplaatst op 18 april 2016 door eatrunlove