
"Hoeveel kinderen heb je eigenlijk."
Het lijkt zo een onschuldige vraag en ergens is dat het ook. Al weten veel mensen niet dat zelfs achter een "aantal kinderen', een verhaal kan schuilen wat ze aanvankelijk niet hadden verwacht...
Nu ik zwanger ben word ik vaker geconfronteerd met deze vraag dan normaal gesproken het geval is. Tijdens een keuvelsessie in de kappersstoel, in de wachtkamer bij de dokter, of gewoon met iemand die ik lang niet heb gezien.
"Hoeveelste kindje gaat dit worden?" is dan meestal te de vraag.
Niet geheel onbegrijpelijk, aangezien ik, als ik over mijn vorige zwangerschappen spreek praat in meervoud. Maar als ik het over kinderen heb, meer ervaringen kan delen in enkelvoud.
Ik antwoord dan ook in de eerste instantie met twijfel, omdat ik na moet denken hoe ik het brengen zal. Dit is mijn derde kindje, mijn vijfde zwangerschap (inclusief miskramen), maar toch heb ik een gezin met maar twee kinderen. Niet omdat één kind niet bestaat of niet heeft geleefd, maar omdat ik nooit heb mogen ervaren hoe het was om hem zien op te groeien, of zelfs maar thuis te hebben. Hij is er niet meer, al was hij er wel. Maar hoe leg je dat uit?
Lees verder op www.love2bemama.com
Geplaatst op 04 maart 2016 door love2bemama