Het leed dat spierpijn heet...

Wanneer ik wakker word, weet ik het weer. Dit is een hele spannende dag. Dé dag. Ik heb geen zin om op te staan, maar toch zwaai ik dapper mijn benen uit bed. Ik loop naar de keuken en maak een groot ontbijt klaar. Mijn favoriet van het moment: eiwitpannenkoekjes. Met moeite krijg ik het weg, ik kan alleen maar denken aan wat er komen gaat.

Op de fiets naar kantoor zakt de spanning een beetje weg. Maar eenmaal gearriveerd is die knoop in mijn maag er weer. Met knikkende knieën sta ik voor de trap, haal heel diep adem en loop met lood in mijn benen naar boven. Bovenaan de trap blijf ik even stil staan voordat ik de deur naar ons kantoor open. Ik klik mijn laptop in mijn docking station en zak met een diepe zucht in mijn stoel. De eerste overwinning is geboekt. Ik concentreer me op mijn computerscherm en stort mezelf op mijn werk. Uit pure noodzaak loop ik af en toe naar het toilet en haal ik thee, maar het liefst blijf ik zitten waar ik zit. Om 17.00 mag ik mijn laptop uit zetten, duw ik mezelf uit mijn stoel omhoog en kan ik alleen maar concluderen dat de ellende niet minder is geworden. Het is zelfs nog erger en ik zie nu al op tegen morgen, omdat ik weet dat het dan nog zwaarder wordt.

Lees verder op www.eatrunlove.nl

Geplaatst op 13 juni 2016 door eatrunlove