Het leed dat blessure heet

Allright guys, up close & personal it is! Jessica vroeg mij om een blog te schrijven over mijn blessureleed dat begon in september 2016… Ik merk dat ik nogal wat weerstand voel om hierover te schrijven omdat het natuurlijk leuker is om iets vrolijks te vertellen. Te inspireren en overwinningen te delen dan om te schrijven over belemmeringen, pijn en fysieke beperking. Klinkt heftig, maar als je iedere dag sport, voelt het wel echt als een beperking. Ik schrijf dit blog ook niet omdat ik mezelf heel zielig vind, of omdat dit het aller ergste is dat er bestaat. Maar terugkijkend heb ik best wel wat interessante nieuwe insights gekregen door een periode niet te trainen en ben ik wel echt met mijn neus op de feiten gedrukt door deze verplichte break. Dusssss, rapapa rapapaa; hier is dan toch een persoonlijk blog over het leed dat blessure heet.

How it all started

Lekker boksend in de zon op het Museumplein voel ik het kraken in mijn onderrug na een heerlijke low kick. Zo een low kick die helemaal uit je heup komt waarbij je scheen een goede klap maakt tegen het kussen, en waarbij je je helemaal sterk voelt, zo lekker dus! Min de pijn in je rug dan… ;-) Even diep inademen, lang maken en dan zal t wel weer gaan….. Niet dus, er verschuift iets, een gevoel dat ik niet ken… Spaans benauwd, zweet op mijn voorhoofd, bij iedere stap die ik zet heb ik het gevoel dat er een stroomstoot van mijn been naar mijn rug gaat.

Lees verder op www.eatrunlove.nl

Geplaatst op 18 maart 2017 door eatrunlove