Help, ik heb binnenkort een puber in huis!

Onze dochter van 9 heeft er af en toe al last van; giechelbuien, vreemde vragen stellen, haar lichaam afschermen, dingen verbergen, niet meer willen knuffelen of een kus geven. Het zijn allemaal tekenen van hoe ze aan het veranderen is. Over een jaar heb ik namelijk al een echte puber in huis! Help, hoe moet ik daar nu weer mee omgaan?

Nu vragen mijn dochters mij nog het hemd van het lijf. Ik heb de wijsheid nog voor hen in pacht, zo lijkt het soms. Mijn oudste is nu vooral nog erg nieuwsgierig naar wat er straks allemaal voor haar gaat veranderen. Ze stelt vragen als: "Mam, wanneer krijg ik haartjes onder mijn armen?" en "Waarom wil die jongen niet meer met mij spelen?". Lichamelijk maar ook geestelijk lijkt ze nu al aan te voelen dat er iets staat te gebeuren voor haar.

Onzekerheid alom

Als ik terugdenk aan mijn eigen pubertijd word ik daar niet echt vrolijk van. Ik puberde behoorlijk, maakte thuis ruzie met zowat iedereen, vond mijn ouders vreselijk en bleef op de middelbare school een jaar zitten omdat het me allemaal niet meer interesseerde. Ik wilde uitgaan en leven, echt leven... Achteraf vraag ik me af hoe mijn ouders zich door deze tijd heen gesleept hebben. Volgens mij negeerden ze veel en grepen ze pas in als ik echt te ver ging. Ik voelde me vaak onbegrepen, alleen en onzeker over alles.

Blijven praten

Zelf hoop ik het natuurlijk allemaal beter te doen, maar of mij dat gaat lukken? Belangrijk vind ik het dat onze meiden ons alles blijven vertellen, dat ze met hun vragen naar ons toe durven blijven komen. Na enig speurwerk op het internet kwam ik er al snel achter dat praten het "tovermiddel' blijkt te zijn. En die nieuwsgierigheid die ik voor ze heb, schijnt ook van wezenlijk belang voor hen te zijn.

Nieuwsgierig zijn naar de wereld van jouw kind

Want wat ze straks vooral nodig heeft, is mijn acceptatie als ouder. Dat betekent niet, dat ik alles goed moet vinden. Het betekent, dat ik mijn kind accepteer zoals het is. Dat ik nieuwsgierig ben naar hoe de wereld er voor haar uitziet ook al gaat ze zich in haar puberteit opstandiger gedragen en wordt ze zelfstandiger. Nu heb ik nog een toegangspasje om achter de coulissen van het leven van mijn kind te kijken, straks kan ik hooguit hopen op een plaats tussen het publiek!

Lees verder op www.love2bemama.com

Geplaatst op 18 juni 2015 door love2bemama