We hebben inmiddels al ruim een maand de tijd gehad om de oliebollen en appelflappen van december te vergeten. Veel hadden met het nieuwe jaar in zicht ook weer allerlei doelen gesteld. Sneller, strakker, slanker, noem maar op. Helemaal niks mis mee natuurlijk, na het eten van 26 kerstkransjes krijg ik ook wel weer behoefte om een stuk te gaan hardlopen.
Leuk al die doelen, goede voornemens en motiverende blogs die je stimuleren om er dit jaar weer tegenaan te gaan, je doelen op te schrijven op de koelkast zodat je er elke dag keihard mee geconfronteerd wordt en beloven dat 2016 JOUW jaar gaat worden. Maar wat als je je doel bereikt hebt? Of zelfs meer dan dat?
Zelf heb ik het voorrecht gehad om mijn ooit (in mijn ogen onhaalbare) doel te halen en zelfs méér te bereiken dan dat ik ooit had durven dromen. Maar ondanks dat ik supertrots en tevreden ben, blijft er altijd een gevoel van "ik ben nog niet waar ik wil zijn' hangen. Onverklaarbaar maar waar.
Drie jaar lang ben ik gefocust en gedisciplineerd bezig geweest om mijn doel te bereiken en nu zit het in m'n systeem. Als een soort Rupsje Nooitgenoeg wil ik nog steeds meer. Slanker worden, sneller worden, beter worden.
Door de vele (soms bijna ongeloofwaardige) before/after posts die door allerlei bloggers en instanties worden gepost, wordt ons referentiekader beïnvloed. Als ik die foto's zie denk ik "Zo zie ik er bij lange na nog niet uit". En stiekem is dat wel wat ik zou willen.
Misschien verbaast het je om dit van een man te horen, maar ook mannen zijn soms onzeker.
Op sommige momenten vraag ik mijzelf af of zo'n gigantische sixpack wel een reëel doel is. Op andere dagen motiveert het mij om net dat beetje extra te geven en vooral niet op te geven, op weg naar dat doel!

Ondanks dat ik mijn eigen doel al ver voorbij ben en tevreden zou moeten zijn, ben ik nog steeds 24/7 bezig met gezond leven, fit blijven etc.
Meer lezen? Lees het hele artikel hier.
Geplaatst op 10 maart 2016 door lovefitfood