Guestblog: When in Rome – lost my “Dojo Mojo”
“It’s a shame for a woman to grow old without ever seeing the strength and beauty of which her body is capable” —socrates
Het is ongelooflijk hoe vaak ik eraan gedacht heb dit blog te schrijven en hoe vaak ik het voor me uit geschoven heb. Versie 1 was 10 april eigenlijk al af, maar toen was ik zo negatief gezind. Ondertussen zijn we een “paar” maanden verder en was ik ervan overtuigd dat mijn blog in de vergetelheid geraakt zou zijn. Tot ik een paar weken geleden op het BJJ Globetrotters Summer Camp in Leuven was en iemand aldaar vroeg hoe het nu eindelijk afgelopen was in Rome. Hij had geen blog meer gezien en vroeg zich af of hij die gemist had.
Wel in Rome ging het eigenlijk super zou je zeggen: in 35 seconden had ik mijn eerste tegenstander in een armklem. Ik wist van te voren dat ik maar 2 tegenstanders zou hebben. Dus in de “warm up area” stond ik te wachten op mijn tweede partij, maar die meid was niet op komen dagen. Ik was zo teleurgesteld. Meer dan een jaar heb ik me voorbereid op dit toernooi en binnen 35 seconden was het voor mij afgelopen... Ik voelde me niet voldaan.
De overige dagen in Rome waren GE-WEL-DIG. Met mijn trainer en teammaatjes hebben we na onze wedstrijden de stad bekeken, heerlijk gegeten en gedronken; wat uitgebreid kon na de wedstrijden haha. En ondanks dat ik met een gouden plak naar huis ging voelde ik me best rot.
Ik snap ondertussen wel waar het vandaan komt. Mijn verwachtingen strookten niet met de werkelijkheid. Anderhalf jaar geleden riep ik dat ik mee wilde doen met het EK. In Nederland is over het algemeen weinig competitie onder de meiden. Door mee te doen met het EK had ik verwacht in een grote poule te zitten; daarom wilde ik juist met een internationaal toernooi meedoen. Ik heb veel dingen laten gaan om fit te zijn voor het EK (wat uiteindelijk Rome werd). Mijn vriend, vrienden en familie heb ik voor mijn gevoel het afgelopen jaar geregeld teleur moeten stellen om mijn doel te bereiken (al zeggen zij van niet).
Uiteraard ging mijn reis naar het EK niet helemaal zoals gepland, maar dat heeft me er niet van weerhouden om door te gaan door mijn doel aan te passen. In Rome verwachtte ik een even grote poule als in Lissabon (daar zaten 16 meiden in dezelfde poule!). Toen bij de inschrijvingen bleek dat ik maar 2 tegenstanders had was mijn motivatie al enorm gezakt. Het is alsof je een jaar leert voor een heel belangrijk examen. Je het gehele examenboek uit je hoofd kent. En de enige vraag die gesteld wordt de naam van het boek is.
In de week na Rome kreeg ik geheel onverwachts mijn blauwe band! Normaliter is dit tijdens geplande graduatie bijeenkomsten, maar bij mij was het tijdens een normale training. Dat was een oppepper! Die blauwe band betekend meer voor mij dan een gouden medaille ooit kon doen! Het harde werken was niet voor niets geweest :).
Ondanks het behalen van mijn blauwe band was ik mijn “dojo mojo” kwijt. Ik was er even helemaal klaar mee. Ik wilde meer tijd besteden met mijn vriend en vrienden. Eigenlijk was ik wat nonchalant geworden. Ik trainde nog wel bijna iedere dag, maar ik rommelde maar wat aan met gewichten en deed amper aan BJJ. Ik ging op vakantie en vond het daarna tijd om “wat te gaan BJJen”.
Begin juni was er een dames toernooi met een poule systeem. Wat inhield dat je tegen iedereen in je poule zou vechten. Ik had 5 gevechten van 6 minuten in mijn poule. Allemaal dames die minimaal 2x zoveel ervaring hadden als ik en tussen de 1 en 3 jaar blauw waren.
Uiteraard was ik zenuwachtig, maar ik had niets te verliezen. Mijn god wat viel dat tegen! Mijn conditie was nul en waar ik normaal gesproken een van de sterkere meiden was, merkte ik daar nu helemaal niets van! Qua kracht stonden we gelijk maar techniek absoluut niet. In totaal had ik 1x verloren op punten, 3x op een verwurging en 1x gewonnen met een verwurging in mijn eigen klasse. En in de open klasse (waar ik toch aan mee mocht doen ondanks mijn grote verlies) werd ik nog eens 1x verwurgd. Ik was behoorlijk geschrokken, stiekem toch een “beetje” verdrietig, maar zag daarna ook wel in dat het volledig mijn eigen schuld was. De weken ervoor had ik door mijn gebrek aan motivatie amper getraind, dus dan kan je ook geen winst verwachten. Uiteindelijk is het goed geweest dat ik dit toernooi heb meegedaan om weer gemotiveerd te geraken.
Geplaatst op 15 oktober 2016 door lovefitfood
