FitFood BJJ Atlete Diana: Het perfecte beeld
Deze keer wilde ik het kort houden. Niet teveel afdwalen. Gewoon een kort bloggetje, zo getypt. Twee weken na de eerste versie stuur ik de uiteindelijke versie (nr 4) op. En uiteraard is de blog langer geworden dan de bedoeling was... Het hoeft allemaal niet zo perfect, toch?
Social media: de ideale plek om mensen de indruk te geven dat je een "perfect" leven leidt. We hebben een idee over hoe we graag gezien willen worden en projecteren dit "perfecte beeld' van onszelf.
Pas geleden maakte iemand de opmerking dat het niet uit maakt wat voor wedstrijd ik zou doen, ik zou toch wel thuis komen met een medaille. Blijkbaar projecteer ik dat hetgeen ik doe me gemakkelijk afgaat.
Het perfecte beeld van mezelf = iemand die altijd hard en met veel plezier traint, altijd gezond eet en weinig stress ervaart. Iemand die met gemak al haar doelen behaald.
We willen perfect zijn, we willen alleen onze sterke kant laten zien en onze tekortkomingen verbergen. De sterke kanten zien mensen toch wel (bv op Facebook). Juist de tekortkomingen maken iemand, naar mijn mening, interessant. Het is voor mij niet zo interessant om een "perfect persoon' te zien, daardoor voel ik me vaak juist te min. Ik vind het juist interessant om een persoon te zien waaraan ik me kan relateren.
Imperfectie is dan ook geen tekortkoming, het is juist een manier om je te associëren dan wel verbonden te voelen met andere mensen.
Mijn perfecte beeld en de werkelijkheid
Degene die me beter kennen weten dat ik, op zijn zachts gezegd, een heel klein beetje onhandig kan zijn. Ik grap geregeld dat ik één ben met mijn kneuzigheid. Ik ben alles behalve perfect, maar dat me maakt juist wie ik ben. Tot nu heb ik gemerkt dat mensen het als prettig ervaren wanneer ik toegeef waar ik moeite mee heb. In deze blog wil ik aan de hand van het "perfecte beeld' van mezelf de werkelijkheid/minder mooie kanten van mijn weg naar de EK weergeven.
Iemand die hard en met veel plezier traint
In tegenstelling tot het beeld dat ik neerzet, gaat BJJ me niet gemakkelijk af. Ik ben geen BJJ talent en moet er hard voor werken om beter te worden.
Waar sommige mensen gevoelsmatig klem na klem zien, moet ik eerst heel hard nadenken en veel fouten maken (lees: zelf een hele hoop akelige klemmen en verwurgingen ondergaan) voor ik door heb hoe ik het zelf moet toepassen, dan wel verdedigen.
Sinds 1,5 maand train ik bij een andere vereniging, Renzo Gracie Holland. Ik heb deze keuze gemaakt omdat Renzo op dit moment beter aansluit op mijn ambitie om mee te doen met het EK. Er is iedere dag mogelijkheid tot trainen en er zijn in tegenstelling tot mijn oude vereniging ook andere wedstrijdmeiden. Kemail Verhoeven, de instructeur, heeft meerdere malen goud behaald op het EK en heeft ervaring met mensen trainen naar en coachen op het EK en WK. Binnen zijn team hebben dan ook meerdere mensen goud behaald op het EK en WK.
In tegenstelling tot mijn perfecte beeld heb ik niet altijd zin om heel hard en met veel plezier te trainen.
Ik train nu 6 dagen in de week, waarvan sommige dagen 2 keer. Er zijn dagen dan gaat het voor geen meter: ik lig in de ene na de andere klem, en ik heb het gevoel dat ik alles fout doe. Dat resulteert in een gefrustreerd gevoel.
Daarnaast heeft BJJ ook fysiek wat mindere kanten. Ik zit altijd onder de blauwe plekken, mijn vingers zijn geregeld gevoelig of pijnlijk en de huid van mijn vingertoppen en knokkels bladdert af door de "grips" (vasthouden aan de kimono van de tegenstander). De afgelopen maanden heb ik 2 keer een blauw oog gehad, een rib gebroken, wat banden in mijn enkel verrekt/licht gescheurd en ben ik een deel van mijn wimpers kwijt geraakt toen ik achter de kimono van iemand bleef hangen (dat had nog niemand eerder meegemaakt; iets met kneuzigheid).
Het komt nu over als klaagzang, maar dat is het niet. Het hoort nu eenmaal bij BJJ dat je af en toe wat last hebt.
Iemand die altijd gezond eet
Ik hou enorm van eten. Ik ben een gigantische snoepkont en moet enorm mijn best doen om niet aan al mijn verleidingen toe te geven. Het is niet voor niets dat ik op Facebook en Instagram met enige regelmaat getagd wordt in plaatjes die gaan over Nutella, M&Ms en andere lekkernijen.
Meestal eet ik gezond, maar ik kan heel goed een zak chips, bak popcorn of pizza van kant maken.
Daarnaast hou ik van "gezelligheid".
Ik vermaak me prima zonder een drankje, maar als ik wegga naar vrienden of een feestje dan lust ik wel een drankje en ben ik meestal niet de eerste die naar huis gaat.
Dat is dan ook een van de redenen waarom ik er tegenwoordig regelmatig voor kies om me niet in situaties te begeven waar de verleiding tot feesten aanwezig is. Voor mijn gevoel mis ik hierdoor een hoop gezellige avonden met vrienden en dat vind ik heus niet altijd even makkelijk en leuk. Maar het is voor mij wijzer om niet te gaan. Mijn belastbaarheid is duidelijk lager wanneer ik alcohol gedronken heb en weinig rust heb gehad; gedurende meerdere dagen minder kracht en conditie. Ik wil goed kunnen trainen en dat gaat niet gepaard met late avondjes.
Iemand die weinig stress ervaart
Mogelijk dat je het al enigszins in mijn andere blogs gemerkt hebt: mijn gedachten springen van de hak op de tak. Daarnaast is mijn concentratieboog nog korter dan het UFC gevecht van Ronda Rousey tegen Cat Zingano.
Ik eis veel van mezelf en raak snel verveeld. Mogelijk dat ik BJJ juist daarom leuk vind. Het blijft namelijk vernieuwend, zelfs op het hoogste niveau blijf je nieuwe skills leren. Maar uiteraard verwacht ik dat ik alle technieken direct correct kan uitvoeren. Zeker in de aanloop naar wedstrijden toe ben ik extra kritisch op mezelf en zie ik alleen maar verbeterpunten.
,
Geplaatst op 27 mei 2016 door lovefitfood
