Evenveel, onvoorwaardelijk en voor altijd…

Ergens tussen de pas bezorgde pizza en een lange warme douche drong het tot me door. Ik stond op het punt te bevallen. Althans: het zou gaan gebeuren. Vandaag nog en dit specifieke moment was daarmee ook het laatste wat we mee zouden maken als een gezin van drie. Morgen zou alles anders zijn…

Ik kan het gevoel nog zo goed voor mij halen. Niet alleen van tijdens deze specifieke situatie maar ook van tijdens de zwangerschap.
Uit het niets kon ik naar mijn zoon kijken en overmand worden door een mix van verdriet en schuldgevoel. Hij zou binnen korte termijn niet meer mijn ‘baby’ zijn, niet meer mijn enige oogappeltje. Mijn wereld zou niet meer enkel om hem draaien, maar ook om zijn kleine zus en hoe raar het ergens klinkt, ik vond dat ik hem tekort deed. Door mijzelf verder voort te planten dus. Door hem te ‘zegenen’ met een zusje waar hij niet om heeft gevraagd.

Lees verder op www.lovebebemama.com

Geplaatst op 19 januari 2017 door love2bemama