De schijnveiligheid van zwembandjes
De schijnveiligheid van zwembandjes
Een rustig strand op Texel, voor ons ligt de glinsterende zee. Ik sta in de branding, koel zeewater tussen mijn tenen, mijn zoontje staat naast me in zijn zwembroek en zijn coole, net aangeschafte zwemvleugels van The Minions, die populaire, gele vriendjes van De Verschrikkelijke Ikke.
Twee mannen van de Reddingsbrigade lopen doelbewust op ons af. "Ik wil je verzoeken zijn zwembandjes af te doen', zegt een van de twee strandwachten tegen mij. "Veel te gevaarlijk. Hij kan er zo op wegdrijven. En het helpt ook niet tegen verdrinking.'
Wat verbouwereerd doe ik wat hij vraagt, al sputter ik een beetje tegen: "Ik ben er toch bij?' En het voelt kaal en eng, een vijfjarige zonder zwemdiploma en zonder zwemvleugels bij die grote, diepe zee. We houden het bij een beetje spetteren.
De ondenkbare waarheid
Ik denk terug aan het interview dat ik hield met een jonge vader, een politicus, in de Tweede Kamer. Vader van vier kinderen.
Op zijn bureau een fotokubus met daarin een foto van een blond, lachend jongetje, bijna vier. Het zoontje dat altijd "bijna vier' zou blijven, want hij was verdronken.
Zo'n verhaal waar iedere ouder (en grootouder) spontaan kippenvel van krijgt met de woorden "park', "vijver', "oma die oppast en even de krant leest op een bankje' en "zoekacties'. Hij was een van de twaalf kinderen in Nederland die jaarlijks verdrinken. En het aantal bijna-verdrinkingen is nog veel en veel hoger.
Vorig jaar had mijn zoontje een badpak aan met een kurken zwemband erin genaaid, ultraveilig - want je blijft altijd drijven - en geen overbodige luxe voor een kamikazepiloot zonder een spoortje watervrees. De eerste dag aan een Frans zwembad liep hij alvast het ondiepe gedeelte in, zijn oudere broer was in het diepe aan het zwemmen.
Mijn man was nog in het huisje, ik was me aan het "installeren', zoals dat gaat in vakanties: ligstoelen aan het veroveren, handdoeken neerleggen, gerommel in mijn tas op zoek naar water en zonnebrandcrème. Kortom, een paar minuten geen toezicht.
Opeens bekroop me een unheimisch gevoel en ik scande het ondiepe gedeelte.
,Geplaatst op 23 juli 2015 door tym
