De kunst van het alleen zijn (en waarom het niet deprimerend is)

The Dance of Aloneness

We are all alone.
This is not depressing.
when you realise it’s the truth.
We are born alone, we die alone.
Along the way, perhaps we meet.
Friends, lovers, strangers.
Husbands, wives, sons, daughters.
The roles can separate us as much as they can bind us.
We long for connection, yet we fear intimacy.
We seek contact, but we want to be safe.
We push others away by trying to hold onto them.
We hide our truth out of fear of loss.
Yet we lose each other in the hiding.
We seek solid ground, yet we know that it’s all groundless.
We plan futures yet we know they are mere daydreams.
We long to be free yet we flee the terror of our freedom, seeking comfort and answers.
Our comfort soon turns to boredom.
Our boredom to resentment.
We suffer until we learn to love ourselves as we are.
We seek love until we know it in the silence.
And let the questions burn.
And sacrifice tomorrows for todays.
– Jeff Foster

Want alleen zijn is voor veel mensen moeilijk. Waarom eigenlijk? Volgens psycholoog Eva Idelenburg zijn deze gevoelens helemaal niet zo gek. “’Erbij horen’ is wezenlijk een concept van de huidige maatschappij. We willen allemaal gewaardeerd worden. We zijn bezorgd of we wel waardevol zijn en of we goed genoeg zijn, of we er wel toe doen.”

Lees verder op www.BedRock.nl

Geplaatst op 01 september 2017 door BedRock