
Voor mijn werk bevind ik me vaak in een vliegtuig. Niks mis mee. Het is niet mijn meest ideale manier van reizen, zo met z'n allen opgepropt in een stalen buis, maar ja, met de boot is ook zo'n eind. Helaas komt het regelmatig voor dat ik met plaatsvervangende schaamte kijk naar ouders en kinderen in het vliegtuig. Vaak ook gaat het goed en voel ik de opluchting van de ouders wanneer het kroost niet het hele vliegtuig op stelten zet. Maar ook vaak, heel vaak, sla ik aan de zijlijn beschamende activiteiten plaats. Respect voor alle stewardess en stewardessen die met een waar engelengeduld deze passagiers in de watten blijven leggen.
Nogmaals; ik zie ook echt zoetjes van kinderen aan boord. Welopgevoed en waarvan je ze zo mee naar huis zou willen nemen. Maar vandaag leg ik even de vinger op de gevoelige plek van de helaas overgrote meerderheid. De Draakjes. De bloed-onder-je-nagels-vandaan-halende. De onopgevoede Splinters, Storms en Vlinders van deze aardbodem (namen zijn fictief en veranderd ten bate van de anonimiteit van mijn inspirators).
Ik ga me op glad ijs begeven, I know, maar laten we open kaart spelen.
Lees verder op www.love2bemama.com
,
Geplaatst op 31 oktober 2015 door love2bemama